- Zjedz kurczaka. - Nie chcę.
- Może kukurydzę? - Dobrze.
CO GRYZIE GILBERTA GRAPE
- Kiedy przyjadą? Chcę wracać do domu. - Niedługo.
Mogliby już przyjechać.
- Wracamy? - Nie. Chcę ich zobaczyć.
Zaraz przyjadą, prawda?
- Dużo im jeszcze zostało? - Trzy miliony mil.
To oni! Popatrz! Jadą!
Zatrąbcie!
Mój brat Arnie kończy 18 lat. Szykujemy mu wielkie przyjęcie.
Co roku przejeżdżają tędy turyści. Nigdy się nie zatrzymują.
Ależ jesteś wielki. Niedługo już cię nie uniosę.
To ty jesteś coraz mniejszy.
Malejesz, Gilbert! Kurczysz się!
REŻYSERIA
Endora. Właśnie tu jesteśmy.
Opisywanie jej to taniec bez muzyki. Nic tu się nie dzieje.
I nic się nie zdarzy.
Sklep Lamsona. Tutaj pracuję.
A to FOODLAND. Jest za miastem, przy zjeździe z autostrady.
Wszyscy tam kupują.
Tu mieszkamy. Dom zbudował mój ojciec.
Ja muszę teraz wszystko naprawiać.
Lekarz powiedział, że Arnie będzie miał szczęście, jeśli przeżyje 10 lat.
Po dziesiątych urodzinach ostrzegł, że może odejść w każdej chwili.
Czasem chcę, żeby żył.
Czasem nie...
- Co się stało? - Zabiłem go!
- Rozumiem, stary.
Moja siostra Amy jest podobna do Mamy.
Pracowała w szkolnym bufecie. Spalił się w zeszłym roku.
Ellen ma 15 lat. Właśnie zdjęli jej aparat.
Bez przerwy szczerzy zęby, jakby nie mogła uwierzyć, że je ma.
Mój drugi brat Larry wyjechał.
Jest jeszcze Mama. Była najładniejszą dziewczyną w okolicy.
Gdy ojciec zniknął 17 lat temu, wszystko zostało na jej głowie.
Trudno znaleźć słowa, żeby ją opisać.
Od siedmiu lat nie ruszyła się z domu.
Jestem Gilbert. Gilbert Grape.
- Gdzie moje słoneczko? - Nie wiem.
Zrób zakupy.
- Gilbert, zdejmij go z drzewa. - Arnie, jedziemy!
- Widziałaś Arniego? - Myślałam, że jest z tobą.
- Ciekawe, gdzie jest? - Nie mam pojęcia!
- Ellen, widziałaś brata? - Siedzi na drzewie!
Nie ma go tam. Gilbert już sprawdzał.
Zgadza się.
Nie rób tego! Przestraszyłeś mnie. Wskakuj.
Byłem na samej górze!
Mogę w czymś pomóc?
Dziękujemy i do widzenia!
- Co słychać w FOODLANDzie? - Nie wiem.
Prędzej umrę, niż coś u nich kupię.
Pewnie coś szykują.
To te homary. Całe akwarium. Mam rację?
Niech pan się nie martwi. To chwilowy zastój.
- Ludzie znów zaczną tu kupować. - Tak myślisz?
Jakbym słyszał twojego ojca.
- Mogę jeszcze to? - Nie.
- Mogę? - Oczywiście!
Pozdrów mamę. Do jutra.
Pani Carver zamówiła zakupy. Zawieziesz jej?
Cześć, Gilbert.
- Chłopcy, wyjdźcie na podwórko. - Nie chcemy.
Idźcie się pobawić.
Arnie, wracaj do wozu! Zacznij liczyć.
5, 10, 11, 12, 14, 15...
Dzieci! Mamy trampolinę!
Lody się roztopią.
Masz rację. Topią się.
O Boże!
- Chodźcie tu! - Nie chcę.
- Chcę basen! - Chcecie basen?
Gilbert właśnie przyniósł zakupy.
Pozwól na chwilę.
- Proszę. - Nie trzeba.
Weź! Zasłużyłeś.
- Dziękuję. - Cześć, Gilbert!
Wpadnij do mnie do biura. Musimy pogadać.
To niebezpieczne. Schodź stamtąd!
Wystarczy na dziś. Złaź!
Nie zejdę. Jestem prawie na górze!
Schodź!
Chcę wejść na samą górę!
Arnie, zejdź stamtąd.
Schodź!
Wejdę wyżej niż poprzednio! Będę bardzo wysoko!
Cześć, Bob. Znów to samo.
Naprawiłabym to, ale nie mam części.
Zużył się zawór iglicowy.
Potrzebuję nowy. Zamówi go pan?
Jasne.
- Ile to może potrwać? - Jakiś tydzień.
Nie spadnę stąd!
Zgubiłem but!
Spadł mi but!
Znam chłopca o imieniu Arnie.
Kończy 18 lat. Wydamy dla niego przyjęcie.
Znam takiego chłopca.
Zejdź, stary!
Zapałka w baku, bum, bum!
Grzeczny chłopiec! Schodź, stary!
Dzięki Jerry. Przepraszam za kłopot.
Zabiorę go do domu. To się już nie powtórzy. Obiecuję.
Zawsze tak mówisz, a za parę dni znów tam wchodzi.
- To już ostatni raz, prawda? - Ostatni.
- Chodź! - Znowu tam wejdę.
- Dobra robota, Arnie! - Nie dotykaj go.
- Zajrzysz do nas przy okazji? - Co się stało?
- Lodówka nawaliła. - Coś z elektryką?
- Nie wiem. - Pójdę po narzędzia.
Wpadnę później. Uważaj na siebie, Arnie.
- Nigdy więcej nie uciekaj. - Już nie będę.
A niech sobie znika.
Gilbert, przynieś mleko!
Porozmawiamy o urodzinach? Ellen przygotuje dekoracje.
Fioletowe, pomarańczowe i zielone.
Brzmi nieźle.
Przygotuję jedzenie. Upiekę tort.
Zrobię coś specjalnego.
Mama wszystkim pokieruje.
Obrzydliwe!
- A ja? - Ty będziesz gościem honorowym.
To moje przyjęcie! Co mam robić?
Wystarczy, że na nim będziesz.
Nie musisz nic robić. Wystarczy, że kończysz 18 lat.
A Gilbert? Jesteś bez przydziału
- Masz jakiś pomysł? - Nie mam.
Na pewno masz. Ja mam 16 lat i pełno pomysłów.
Amy upiecze tort, a ty?
- Daj spokój, Ellen. - On nigdy niczego nie robi!
Zachowujmy się jak rodzina!
Możecie dać mi spokój?
To będzie dokładna kopia baru z Boone.
Wszystkie Burger Barn są identyczne.
Robią je z prefabrykatów. Niesamowite!
W parę dni stawiają całą restaurację.
Dziś przejeżdżałem koło budowy. To niedaleko FOODLANDu.
Rozmawiałem z kierownikiem.
Powiedział, że mógłbym złożyć podanie o pracę.
Nieźle to wygląda. Miałbym uniform, smażyłbym hamburgery i frytki.
Może to moja życiowa szansa?
Uciekaj stąd!
Widziałem ją.
- Nieładnie, Gilbert. - O co ci chodzi?
Dobrze wiesz. Przecież to twoja matka.
- Twoja matka. - Wiem.
Nie rozumiem cię, człowieku.
Chodź, stary!
Biegnij!
Pa, Mamo!
Nie jestem jeszcze zmęczony.
- Pora spać. - Dobra. Do widzenia.
Nie "do widzenia" tylko "dobranoc".
Mówisz "do widzenia", gdy odchodzisz. My się nigdzie nie wybieramy.
Wiem.
Do jutra. My się nigdzie nie wybieramy!
Do widzenia!
- Jak tam twoja mama? - Gruba.
Daj spokój! Nie jest aż tak źle. Widziałem na targach faceta.
- Był jeszcze grubszy. - Jeszcze grubszy?
- Wcale nie jest aż tak gruba. - Wygląda jak kaszalot!
- Weź ją czasem na spacer. - Może lepiej na jogging?
Cześć, Bobby!
- Jak interesy? - Nie najlepiej. Nikt nie umiera.
To szansa na szybki awans. Moglibyście sami spróbować.
To raczej nie dla mnie.
Używają specjalnego oleju. Nie sprzedajecie takiego u Lamsona.
Frytki są bardziej chrupiące i niepowtarzalne.
Wendy's, Burger King i McDonald's to przeżytek przy Burger Barn.
Oni są najlepsi. Tam jest moje miejsce.
Z ich baru sałatkowego zrzynają wszystkie fast foody w kraju.
Oni byli pierwsi. 15 różnych sosów i 2 rodzaje sałaty.
Niebo w gębie!
Przechodzisz z kuchni do smażalni, potem zostajesz asystentem kierownika.
Możesz też zacząć jako sprzedawca i awansować na kasjera...
a dalej na asystenta. Potem kierownik restauracji i całego regionu.
- Jakie fajne! - To moje koniki polne.
Nakarmimy je?
Jedź, mały.
- Co się mówi, Arnie? - Dziękuję!
W ten czwartek...
- To nasza rocznica. - Dobrze.
Przywieź moje zakupy.
Jest za chipsami.
- Słucham? - Zakupy. Pomóż je zawieźć.
To twój rower?
Ja go wezmę, dobrze?
Ja sam!
- Popatrz! - Coś takiego!
- Zawsze mogę przyjść. - Arnie. Nie.
Zawsze.
- Przepraszam, dokąd jedziemy? - Prosto.
Mama chce, żebym skończył 18 lat. Będzie wielki bal, prawda Gilbert?
- Kiedy? - Za 6 dni.
Skończę wtedy 18 lat.
- Ciebie nie zapraszam. - Zachowuj się.
W porządku. Po prostu jest szczery.
- Wezmę zakupy! - Tylko uważaj!
- Przepraszam. - Nic się nie stało.
- Naprawdę mi przykro. - W porządku.
- Przepraszam. - Nie ma za co.
Tobie jest przykro?
Mnie też nie jest przykro. Nie jest nam przykro.
Nie przepraszaj.
Goście przyjdą wcześniej, więc trzeba przygotować przystawki.
Dobry pomysł. Będą parówki, galaretka z winogron, keczup i sos.
Chcę hot dogi!
Może coś po hawajsku? Kawałki ananasa zawinięte w plasterki boczku...
i przebite wykałaczką.
- Jak zrobić boczek? - W piekarniku.
Nie będzie chrupiący. Nikt nie lubi miękkiego boczku.
Odsączę go.
- Chcę hot dogi! - Obiecuję, że będą.
Każde przyjęcie, na jakim byłam...
- Nie mów z pełnymi ustami. - Słucham?
Niedobrze mi od tego.
Dobrze, tatku.
Jasne, tatku!
- Dobrze, tatku! - Przestań!
Tata nie żyje.
Jak mogłeś to powiedzieć?
Tata nie żyje! Tata nie żyje!
Tata nie żyje!
Ucisz go!
Zamknij się, Arnie!
Przestań!
Powiedziałam, że masz przestać!
Deski 5 na 25 i 5 na 30 centymetrów. Między nimi jest 60 centymetrów.
Według standardu powinno być 40.
Podłoga jest za cienka. Widzisz?
Kiedy drewno się starzeje, może się załamać.
Tata nie był dobrym stolarzem.
Dlaczego użył desek 5 na 15?
- Ciszej! - Przepraszam!
Już idzie!
- W porządku? - Tak. Wytrzymała.
- Dzięki, że wpadłeś. - Jutro przywiozę drewno.
- Nikomu ani słowa. - Zapomniałem ci powiedzieć!
Przyjęli mnie do Burger Barn!
Jeszcze możesz się załapać
Chyba śpi.
Co ty wyprawiasz? Daj pilota!
Przepraszam.
Posłałam ci łóżko.
- Po co? - Gdybyś chciała zmienić miejsce...
Tu mi dobrze.
- Na pewno? - Tak.
- Dziękuję, dzieci. - Dobranoc, mamo.
Zawiozłem jej zakupy i chwilę pogadaliśmy.
- Co ona tu robi? - Nie wiem. Samochód im się zepsuł.
- Daj spokój... Widać po tobie, że... - Odpuść sobie. Zajmij się śniadaniem.
Chcemy basen!
- Opowiesz mi później? - Ze szczegółami.
Spójrzcie na nich.
Śmieją się, są szczęśliwi. Pozdrawiają przyjaciół.
Nie wiedzą, że jutro mogą odwalić kitę.
To dość przygnębiające.
Ale i na swój sposób zabawne.
- Czy ty kiedyś... - Co?
Wiesz, co...
Nie kusiło cię, żeby...
pobawić się z umarlakami? Zawsze chciałem o to zapytać.
- Nie chciałem cię speszyć. - Wiem, że ludzi to ciekawi.
Najgorsze co robimy, to nabijanie się z jakiegoś wybitnie szpetnego truposza.
To nic wielkiego. Nikomu nie dzieje się krzywda.
Mamy z ojcem niezłą zabawę.
W końcu oni są martwi. I nikt tego nie widzi.
Dzień dobry, pani Carver!
Czekam na twój telefon.
Ostatnio nie widuję w kościele pańskiej matki. Jak się czuje?
- Świetnie. - Dziękuję! Do widzenia!
- Ma zamiar cię zabić, co? - Chcesz urnę z brązu?
Może byś mi pomógł na dole? Pomóż mi!
Arnie, pomożesz Tuckerowi?
Zejdź do piwnicy.
- Dlaczego nie chcesz tam iść? - Nie pójdę tam, Gilbert.
- Proszę. - Nie ma mowy!
- Sam tam wejdź! - Coś nie tak?
Tam jest Tata!
- Tam jest Tata! - Zamknij się, Arnie!
To nie jest zabawne!
Nie martw się. Dałem 6 belek 5 na 15. Uniosłyby każdego.
- Zapomniałem... - O czym?
Że to tam twój ojciec...
- Przykro mi. - Nie ma sprawy.
Arnie, nie! Złaź!
Nigdzie nie wejdziesz!
Chcę tam wejść!
Ellen, przestań!
- Mówiłem, żebyś go nie dotykała! - Znów chciał wejść na górę.
Wszystko jedno. Wynoś się.
Pokaż, co się stało. Pokaż mi.
Skaleczyłaś go!
Co mówił Gilbert? Gdy ktoś cię skrzywdzi, co masz zrobić?
Masz mi powiedzieć. A ja się tym zajmę.
- Dlaczego tak ma być? - Bo jesteś Gilbert.
Właśnie. I dlatego nikt nie skrzywdzi Arniego.
Weź sobie coś słodkiego.
Możemy porozmawiać?
Trzeba go lepiej pilnować. Musimy się bardziej starać.
Słuchasz mnie?
A ty... zostajesz na werandzie. Masz tu stać. Nie ruszaj się stąd.
Nie ruszamy się stąd, Gilbert. Nigdzie nie idziemy.
Dokąd jedziesz?
Czekam na twój telefon!
Cześć, Gilbert!
Chodź, spójrz tutaj! To modliszka.
Kiedy kopulują, samiec podkrada się do samicy. Ona odgryza mu głowę...
ale on dalej robi swoje.
Kiedy jest po wszystkim, ona go zjada. Całego.
Babciu, mamy gościa! Zjesz coś?
- Częstuj się - Dziękuję.
Przepadł nam wyścig w Des Moines.
Jak ruszymy w piątek, może złapiemy ich w Colorado Springs.
- Byłeś tam kiedyś? - Nie.
Tam musi być pięknie.
- To straszne utknąć tu, w Endorze. - Miejsce, jak każde inne.
Tak myślisz? Ona wie, co mówi.
Była prawie wszędzie.
Nawet nie wiedziałam, że takie miejsca w ogóle istnieją.
Jestem światową dziewczyną.
Ja większość życia spędziłam w jednym miejscu. Nieważne, dlaczego.
Becky namówiła mnie, żebym ruszyła się z domu.
Teraz nie może usiedzieć w miejscu.
To najmądrzejsza i najładniejsza dziewczyna na świecie.
Prawda, że jest piękna?
Przepraszam. Wciąż mówi o mojej urodzie.
Zauważyłem.
Zewnętrzne piękno nie ma znaczenia. Nie jest wieczne.
Twarz pokrywa się zmarszczkami, włosy siwieją, piersi zaczynają obwisać. I co?
Liczy się to, co robisz.
A ty co chcesz robić?
Nie wiem. Tu niewiele się dzieje.
Musi być coś takiego. Pomyśl o jednej rzeczy, którą ludzie lubią tu robić.
- Miło było cię poznać. - Bądź grzeczna!
Cześć!
Zamienisz się ze mną na Ioda?
- Jedna kulka wystarczy. - Chcemy duże!
Mamo, proszę!
Takie wystarczą.
Niebo się zmienia.
Zachód słońca jest niesamowity. Wszystko powoli zmienia się...
na twoich oczach.
Kocham niebo.
Jest bezkresne.
Bardzo duże.
Duże tu nie pasuje. To za małe słowo.
Niebo można opisać tylko naprawdę wielkimi słowami.
Co się stało?
Muszę coś załatwić. To rodzinna sprawa.
- Podrzucić cię do miasta? - Nie. Posiedzę tutaj.
- Mógłbym jeszcze wrócić. - Naprawdę?
- Będziesz tu? - Posiedzę sobie.
Zaraz wracam.
Chodź, stary. Trzeba iść.
Gdzie jest kaczka? Nie widzę jej. Znajdź ją.
- Schowała się. Znajdź ją. - Nie mam czasu. Podnieś głowę.
Wiesz co? Jesteś już dużym chłopcem.
Założę się, że gdybyś chciał, mógłbyś się umyć całkiem sam.
- Dałbyś radę? - Jestem duży.
Weź gąbkę. Umyj się cały.
Ręczniki są tu. Szlafrok wisi tam. Rozumiesz?
- Duży chłopiec sam się umyje. - Muszę iść.
- Przegapiłeś. - Co?
Zachód słońca. Był piękny.
- Chciałabym zobaczyć twój dom. - Raczej nie.
Pokaż mi gdzie mieszkasz.
Rodzice rozwiedli się, kiedy byłam mała.
Kursowałam między nimi, bo wciąż się przeprowadzali.
To nic. Takie mam życie.
My nigdzie nie jeździmy. Chcielibyśmy, ale...
Mama jest przywiązana do domu.
To nie tak. Jest jakby uwięziona.
- Jak to? - To jest mój dom.
Niesamowite...
Wydaje się taki mały, w porównaniu z tym, co dzieje się w środku.
Widziałaś w telewizji kaszaloty wyrzucone na brzeg?
- Tak. - Taka jest moja Mama.
- A twój ojciec? - Opowiem ci innym razem.
To był miły wieczór.
Wiem.
Dobranoc.
O, Boże! Przepraszam!
Już wszystko dobrze.
Ogrzejemy cię. Przepraszam! Przepraszam!
- Czy ktoś może mi to wyjaśnić? - Kąpiel to obowiązek Gilberta.
Mogłem utonąć! Mogłem utonąć!
Ale nie utonąłeś. Mogłeś, ale nie utonąłeś.
Koniec z kąpielą.
Czy proszę o wiele chcąc, żeby ten chłopiec skończył 18 lat?
Gotowe!
Gdzie ty masz głowę, Gilbert? No, gdzie?
- Przepraszam, Mamo. - "Przepraszam" to za mało.
- Musisz się bardziej starać. - Musisz się bardziej starać.
- Szefie, to dobra cena? - Tak.
- Powinna być wyższa. - Może w FOODLANDzie.
Pikle zawsze były u nas tanie.
- Masz zamówienie, Gilbert. - I to pilne.
Idźcie się bawić na dwór. Już, migiem!
Mógłbyś zadzwonić pod ten numer? Mam brudne ręce...
- Jak leci? - W porządku.
Widziałam cię wczoraj. Co to za dziewczyna?
- Jest połączenie... - Zaczekaj.
- Spróbuj. - Dobre. Słuchawka...
Momencik...
Ken Carver, ubezpieczenia.
- Pan Carver? - Kto mówi?
- Tu Gilbert. - Już traciłem nadzieję.
Chyba cię nie uraziłem?
- Ile razy mam cię zapraszać? - Właśnie dzwonię.
Musimy się spotkać, obgadać sprawę po męsku. Co ty na to?
- Oczywiście. - Masz szczęście.
Odwołałem spotkanie. Może wpadniesz teraz?
- To znaczy, że się zgadzasz? - Tak.
Czekam na ciebie.
Chcesz, żeby mnie zabił?
To tylko zabawa. Nie pobawisz się ze mną?
To szaleństwo. Muszę iść.
- Wcale nie. - Muszę.
To ta dziewczyna, prawda?
To przez twojego męża. Mam się z nim zaraz spotkać.
Jeśli teraz wyjdziesz...
Nie waż się stąd wychodzić...
Denerwujesz się.
Na twoim miejscu też bym się denerwował.
Wpadłbym w panikę.
Wiem o tobie wszystko.
Nie masz ubezpieczenia zdrowotnego.
Żadnego. Nawet na życie.
Gdyby coś ci się stało?
Coś nieprzewidywalnego? Nagłego?
Jakiś wypadek? Co będzie z twoją rodziną?
Pomyślałeś o nich?
Przestań myśleć o sobie. Pomyśl też o nich.
Chcesz ich zostawić bez środków do życia?
Nie teraz... Jestem zajęty...
Proszę Betty, uspokój się.
Mów.
Uspokój się. Już jadę.
Kłopoty rodzinne. Chyba rozumiesz?
Betty wzięła samochód. Podrzucisz mnie?
Co się stało?
Todd, Doug! Betty, co się dzieje?! Nie do wiary!
Cudownie!
Pokażmy mamie, jakie nam upiekła ciasteczka.
Wspaniale!
Już dobrze. Wszystko w porządku.
Spójrz, kochanie. Są bardzo smaczne.
Trochę spalone, ale dobre.
Pyszne!
Chłopcy, spróbujcie ciasteczek!
Zróbcie mamie przyjemność!
Mogłam mieć każdego faceta. Każdego!
Ale wybrałam ciebie.
Chcecie basen? Tu jest woda!
Właźcie do środka!
Dlaczego mnie?
Bo wiedziałam, że zawsze tu będziesz.
Nigdy stąd nie wyjedziesz.
Czego jeszcze chcecie, do diabła?!
Właźcie do tego basenu! Będziemy się świetnie bawić.
Staram się jak mogę! Więcej nie potrafię.
Dałem wam wszystko, co mogłem.
Pora wykąpać Arniego.
Gilbert, trzeba wykąpać Arniego.
- Niech trochę pośmierdzi. - Nie chcę się kąpać.
Znacie pana Carvera? Nie żyje.
- Jak to się stało? - Utonął.
- Żartujesz? - Nie.
W baseniku dla dzieci.
30 centymetrów głębokości. Wyobrażasz sobie?
Dostał zawału.
Pochylił się, ukląkł i wpadł do wody.
Twarzą do dołu. Kiedy go znalazła, już nie żył.
- Tego nie wiemy na pewno. - Ja wiem. Widziałem ciało.
Przygotowywałem je. Wiem, co mówię.
Gdyby doszło do walki, znalazłbym jakieś ślady.
To było morderstwo.
- A ty jak myślisz? - Nie wiem. Wszystko możliwe.
Chodzi o tysiące dolarów.
- Nie musiałaby pracować... - Nawet jeśli chciała, nie zrobiła tego.
Kiedy zabity człowiek leży w basenie twarzą w dół...
porusza się w lewo i w prawo. On tak nie robił.
- To był tylko rozległy zawał serca. - I nic więcej?
Gilbert, zobacz! To ta dziewczyna!
Pobawisz się ze mną? Pobawmy się!
- Co słychać? - W porządku.
- Chcę się bawić! - Dobrze.
- Podwieziesz mnie? - Pewnie.
- Wyjeżdżacie? - Chyba tak.
To ta magiczna część...
Magiczna część?
Proszę, babciu!
Pobawimy się w chowanego?
- Pomożesz mi, Gilbert? - Jasne.
Chwileczkę.
Teraz!
- Nie rozumiem. - Ja też nie... Dziwne.
W każdym razie dziękuję.
Chodź do wody!
Nie znajdziesz mnie! Nie możesz mnie znaleźć!
- Powiedz: "Gdzie jest Arnie?" - Nie! Chodź do wody!
Powiedz: "Gdzie jest Arnie?" Powiedz to!
Gdzie jest Arnie?
Nie możesz mnie znaleźć! Powiedz jeszcze raz!
- Musisz mnie poszukać! - Chciałam z tobą popływać.
Nawet nie próbuj. On się boi wody. Nie wejdzie.
Nie wejdę do wody.
- Może ty się wykąpiesz? - Nie.
Dlaczego?
- Też się boisz? - Nie.
- Na pewno? - Na pewno.
Boi się. Boisz się, Gilbert?
Czego ode mnie chcecie? Zobaczyć, jak się zamoczę? O, tak?
Mały plusk?
- Jeszcze trochę! - O to ci chodzi?
Zadowolona?
Czego pragniesz? Nie zastanawiaj się.
Czego chcesz?
- Szybciej! - Chcę czegoś nowego.
Marzę o nowym domu dla całej rodziny.
Żeby mama zaczęła chodzić na aerobik.
Żeby Ellen dorosła. Żeby Arnie dostał nowy rozum.
Czego pragniesz dla siebie? Tylko dla siebie.
Chcę być dobrym człowiekiem
Nie potrafię.
Gdzie jest Arnie?
Nie widziała pani mojego brata?
Cholera.
Znów to zrobiłem.
W porządku Jerry, zajmę się nim.
- Zabieramy go. - To się już nie powtórzy.
Ostrzegałem ciebie i siostrę, że następny raz będzie ostatni.
Zapalcie światła i włączcie syrenę, dobra?
- Jerry uważaj na niego. - Dobrze.
Włączcie syrenę!
Włączcie syrenę, dobrze?
Wiem, szeryfie.
Tak, wiem.
Dupek.
Chcą mu tylko dać nauczkę. Żeby dobrze zapamiętał.
- Podajcie mi płaszcz. - Co?
Dajcie mi płaszcz. Szybko.
Jedziemy.
Przynajmniej jest bezpieczny. Ktoś go pilnuje.
Zamknij się.
Poczekajcie. Zaraz wracam.
Niech Gilbert się tym zajmie.
- Jerry, daj spokój. - Proszę usiąść na zewnątrz.
- Wypuśćcie go. - Czekaj na swoją kolej.
Chyba nie rozumiesz.
Poczekaj na zewnątrz.
Przyszłam po mojego syna.
- Musisz wypełnić formularz. - Nie ma mowy!
- Taka jest procedura. - Oddaj mi syna.
Oddaj mi syna!
Wracasz do domu!
Słoneczko, jesteś wolny.
Obiecaj, że już nigdy tak nie znikniesz.
Jesteś wolny. Wracamy do domu.
Nie włączyli świateł...
Popatrzcie! Schowałem się.
- Powiedzcie: "Gdzie jest Arnie?" - Złaź stamtąd!
Poszukaj mnie, Gilbert!
Gdzie jest Arnie?
Tam jest moja mama.
Pobawcie się ze mną!
Twoja mama była bardzo odważna. Wiesz o tym, prawda?
- Chciałabym ją poznać. - Raczej nie.
Dokąd teraz jedziecie?
Chciałabym poznać twoją mamę.
Pełni nadziei na zmartwychwstanie i życie wieczne...
powierzamy Ci, Panie naszego brata Kennetha Carvera...
i składamy jego ciało do ziemi.
Z prochu powstałeś i w proch się obrócisz.
Niech Pan mu błogosławi.
Niechaj zwróci ku niemu swoją twarz i okaże litość.
Niech ma go w swojej opiece i obdarzy pokojem.
Panie Jezu, swoją śmiercią obdarzyłeś nas życiem wiecznym.
Napełnij swe sługi wiarą...
Patrzcie! Patrzcie tam!
Ale super!
Przyjechał! To Burger Barn!
Możecie wybrać, co chcecie.
Weźcie cukierki!
Podaj mi mentolowe.
Ja lubię gumę. Ta jest dobra. Bierzcie.
Jedziemy do Saint Louis. Nie zostanę w tym domu.
Przykro mi z powodu twojego...
Mama zapłaci. Uciekajcie.
Wszyscy myślą, że ja go zabiłam. A ty?
Ja nie.
Brakuje mi go.
I nie brakuje. Tęsknię i nie tęsknię.
A co będzie z tobą?
- Ja... pewnie... - Nie myślałeś o tym?
Biedny Gilbert. Masz tyle na głowie.
Troszczysz się o wszystkich i zapominasz o sobie.
Mamusia zaraz przyjdzie.
Co do moich chłopców... Gdyby choć trochę byli podobni do ciebie...
Byłoby wspaniale gdyby byli podobni do ciebie.
Jest twój.
- Będziesz za nią tęsknił? - Tak.
To dobrze.
No i jak?
Spróbujcie shake'a.
Z prawdziwym mlekiem.
Gratulacje! Jest wspaniały!
Piękne dzięki. Chcesz zepsuć wszystkim apetyt?
Przyjdziesz jutro na moje przyjęcie urodzinowe?
Ty też możesz przyjść. Nie znam cię, ale przyjdź.
Cieszę się, że widzą was tu w tym wspaniałym dniu.
To nowy początek dla Endory, rodziny Burger Barn i nas wszystkich.
Zależy nam na nawiązaniu z wami związku, który przetrwa przez lata.
W czasach, gdy tak wiele rzeczy ulega rozpadowi...
Endora postanowiła dać szansę Burger Barnowi.
Ożywczy oddech.
Zreperowała go. Wóz jest na chodzie.
Jutro wyjeżdżamy.
Przyjdziesz jutro na moje urodziny?
- Jestem zaproszona. - To dobrze.
- Nie chcesz, żebym jechała? - To zależy od ciebie.
A ty czego byś chciał?
Muszę lecieć.
Trzymaj się.
Do widzenia, Arnie.
- Czas na kąpiel. - Nie chcę!
Musisz się wykąpać.
To twoje urodziny.
Nie dam rady zrobić nowego.
Musimy mieć tort.
Słucham?
Moja siostra zamawiała tort na nazwisko Grape.
Proszę. 19.75$
Nie podchodź Arnie.
- Co tam masz? - Niespodziankę. Nie dotykaj.
Jak dotkniesz, to cię zabiję.
- Nie mogę uwierzyć! - Tutaj też będę się dobrze bawiła.
- Będę wszystko widziała. - Co powiem gościom?
To 18 urodziny Arniego. Tak długo na nie czekałaś.
Przyjęcie to był twój pomysł. Ja nie chciałam.
Nie wierzę! On zżera tort!
Pięknie!
Ściągaj ciuchy! Natychmiast!
Nie ruszaj się!
Co mu zrobiłeś?
Co się dzieje?
Nie martw się mamo. Ellen, idziemy!
- Trzeba zadzwonić do jego matki. - Wiem, gdzie mieszka. Odprowadzę go.
Wszystko w porządku, babciu.
Chcesz iść na spacer? Może się pobawimy?
Chodź, Arnie. Potrafisz to zrobić!
Zaśpiewaj "Merrily, Merrily".
Zrobiłeś to!
Świetnie, Arnie!
- Niedługo wrócę. - Pa, Arnie!
Uważaj na siebie.
- Utonąłem tam, prawda? - Nie. Po prostu się umyłeś.
Uderzyłem go. Biłem go tak mocno...
Nic mu nie będzie.
Ty go nie krzywdzisz.
Muszę iść.
Nie mam dokąd iść.
Musiałem wziąć nadgodziny, żeby ją nakarmić.
Więc to twoja wina?
Nie rozumiesz. Długo była w szoku. Ojciec zniknął.
Nawet się nie pożegnał.
Pewnego dnia, nagle...
Odszedł.
Powiesił się.
Wtedy wszystko się zaczęło.
Była taka ładna.
Ładna i wesoła.
Więc to jego wina?
Nie. Nikt nie wiedział, co on czuje. Nic nie mówił.
Myślami był gdzieś daleko.
Próbowaliśmy się z nim bawić, rozśmieszać go, rozzłościć...
Nic.
Jakby już wtedy był martwy.
Znałam takiego faceta.
Cześć!
Dziś są urodziny Arniego. Muszę wracać do domu.
Zobacz, kto przyjechał!
Wszystko w porządku?
Gdzie jest Arnie?
Proszę cię.
- Nic mu nie jest? - Lepiej sam go o to zapytaj.
Gdzie on jest?
Ciekawe, gdzie on się podział?
Widziałaś Arniego?
Myślałam, że jest z tobą.
Czy ktoś widział Arniego?
Gdzie jest mój brat?
Przestraszyłeś mnie, stary.
Przestraszyłeś Gilberta. Nie strasz Gilberta, dobrze?
Mam cię!
Porozmawiaj z Mamą.
To, co zrobiłeś...
On jest zupełnie bezbronny.
A potem przepadłeś.
Nie znoszę tego. Wiesz o tym.
Wyszedłeś, a ja myślałam, że tym razem nie wytrzymam.
Ale wróciłeś.
Dlaczego? Czemu wróciłeś?
Nie wiem. Jestem przy tobie.
Tak, jesteś. Wróciłeś na przyjęcie.
Wyobrażam sobie, co musicie czuć.
- Jestem dla was ciężarem. - Nie mów tak.
Wiem o tym. Wstydzicie się mnie.
Nie chciałam tak wyglądać.
- Nigdy nie chciałam być pośmiewiskiem. - Nie jesteś.
- Nie chciałam... - Nie jesteś pośmiewiskiem.
Proszę cię, nie znikaj.
Robi się z ciebie prawdziwa dama.
Nie chcę psuć ci zabawy, ale jest problem z fundamentami.
Widzisz, jak wykrzywia się weranda?
To poważna sprawa. Trzeba wejść pod spód i zrobić plombę...
żeby nie gromadziła się woda.
Cześć.
- Gotowa? - Na co?
Chciałbym, żebyś kogoś poznała.
Cześć Arnie. To twój prezent.
- Co się mówi? - Dziękuję.
- Chciałbym ci kogoś przedstawić. - Nie!
Proszę. Zrób to dla mnie.
- Może innym razem... - Nie. Teraz.
Zrobisz to dla mnie? Nikt nie będzie się z ciebie śmiał.
Nigdy cię już nie zranię. Obiecuję.
- Proszę. No, dobrze.
- Mamo, to jest Becky. - Dzień dobry.
- Nie zawsze tak wyglądałam. - Ja też nie zawsze tak wyglądałam.
- Podobno jestem chodzącym cudem. - Wierzę.
- Do widzenia. - Do widzenia, Arnie.
- Bardzo miło spędziłam czas. - Wiem.
- Nie mam pojęcia, co powiedzieć. - Powiedz: "Dziękuję!".
Dziękuję.
- Żegnaj. - Nie "żegnaj".
Dobranoc. Dobranoc tobie, ale nie mnie.
Co robisz?
Odpocznij, mamo. Zasłużyłaś na odpoczynek.
Przyprowadź mojego jubilata. Chcę go zobaczyć.
Tu masz wodę mamo.
Jesteś moim rycerzem w migotliwej zbroi.
- Wiedziałeś o tym? - Chyba lśniącej.
Nie. Ty migoczesz. Migoczesz i błyszczysz.
Odpocznij. Prześpij się.
Mamo! Obudź się!
Chowasz się, prawda? Wiem to.
Obudź się!
Mamo, obudź się!
Mamo, przestań!
Potrzebuję więcej ludzi.
Zapalcie światła!
Potrzebna będzie Gwardia Narodowa, żeby ją wyciągnąć.
Przykro mi.
Potrzebny będzie dźwig, żeby ją wydostać.
Przyjdzie pełno gapiów. Wiem że przyjdą.
Jest taka piękna.
Nie pozwolę, żeby się z niej śmiali.
Musisz nam pomóc, Arnie.
- To oni? - Nie. Jeszcze nie.
- Kiedy przyjadą? - Niedługo.
Mój brat Arnie ma już prawie 19 lat.
Patrz!
Amy ma prowadzić piekarnię w Des Moines.
To oni!
Ellen będzie zmieniać szkołę. Arnie zapytał, czy my też wyjedziemy.
Powiedziałem, że możemy jechać dokąd tylko zechce.
Możemy jechać wszędzie.
- Becky już jedzie, prawda? - Jedzie.
Chodź, Gilbert!